Blog Tomasza Prange-Barczyńskiego

Paweł Demianiuk z warszawskiego Amber Roomu jest nowym mistrzem Polski sommelierów. W dzisiejszym finale wygrał o włos z Pawłem Białęckim (InAzia, Hotel Sheraton, Sopot) i Andrzejem Strzelczykiem (La Rotisserie, Hotel Le Regina, Warszawa). Wniosek z tegorocznych MPS jest budujący – mamy zdolną sommelierską młodzież.

Mistrzostwa mają od lat podobny przebieg. W czasie eliminacji uczestnicy piszą rozbudowany test (w tym roku podobno bardzo trudny, oparty na pytaniach z mistrzostw Europy) i biorą udział w konkurencjach praktycznych (dekantacja). Trzech najlepszych przechodzi do finału. Ten odbył się dziś, 5 listopada, w sali Centrum Rozwoju Firm, w warszawskiej siedzibie MAKRO.

Zawodnicy występowali na scenie, przed publicznością – każdy, ok. 45 minut. Pierwsza konkurencja polegała na serwowaniu dwóm „klientkom” restauracji wina musującego. Wszyscy trzej finaliści poradzili sobie z tym doskonale popełniając jedynie drobne błędy.

Kolejne zadanie było już trudniejsze: trzeba było „sprzedać” gościom restauracji menu szefa kuchni i dobrać do niego właściwe wina (sędziowie oceniali nie tylko trafność doboru ale i kontekst cenowy menu i charakter kolacji). Tu było różnie – część uczestników nie wiedziała co to jest ceviche figurujące w karcie jako przystawka, nikt chyba nie wiedział też, co to vacherin. Piszę „chyba”, bo o ile „klientka” restauracji pytała sommeliera wprost co to jest ceviche, o tyle vacherin jedynie figurował w karcie, a niewiedzy domyślaliśmy się ze skonfundowanych twarzy zawodników i tego, że nikt nie wymówił magicznego słowa „ser”. Z wyborem win do grillowanego tuńczyka, udźca wołowego i czekoladowych roladek nie było już większych kłopotów, a finaliści wykazali się sporą oryginalnością.

Trzecia konkurencja to dekantacja wina – wykonana przez wszystkich bardzo sprawnie – odpisywaliśmy punkty tylko za drobne uchybienia. Pewnym utrudnieniem było zdekantowanie butelki magnum.
Jeszcze krótka konwersacja po angielsku (obyło się bez dukania, odpowiedzi były płynne i logiczne) i… zaczęły się schody.

Jedną z najtrudniejszych konkurencji jest opisowa degustacja dwóch win (w tym roku Riesling Delikat SGR 2008 Josefa Chromy’ego z Tasmanii i El Terroir Garnacha Old Vines 2008 z Domaines Lupier z Nawarry ) – o ile z opisaniem win nie było większych problemów to z rozpoznaniem szczepów, zwłaszcza zaś miejsca pochodzenia, kłopoty były spore. Garnachy nie poznał nikt, jeden z zawodników wziął zaś tasmańskiego rieslinga off dry za grüner veltlinera.

Jeszcze więcej problemów przyniosło rozpoznanie pięciu destylatów: Wyborowej Klapsa Pear, beczkowej grappy Dolce Vite, likieru pomarańczowego De Kuyper Triple Sec, burbona Evan Williams i brandy de jerez Sanchez Romate Solera Reserva. Celne strzały były pojedyncze.

Zdecydowanie najtrudniejszym zadaniem okazało się poprawienie najeżonej błędami karty win. W tym roku lista obejmowała wyłącznie wina bordoskie a wśród pomyłek były: zwykłe literówki, braki w nazwach posiadłości, pomieszane apelacje i pozycje w klasyfikacji grand cru classé. Szczytem wyrafinowania organizatorów był jednak przykład Château Haut-Brion 1982. W karcie figurowało jako Pessac-Léognan i rzeczywiście, Haut-Brion to dziś pessac, ale 29 lat temu klasyfikowany był jako Graves. Na 10 win finaliści znaleźli błędy w 3-4.

Mimo to poziom finału był wysoki. Zobaczyłem trzech sprawnych, wygadanych sommelierów, którzy wiele wiedzą o winie, mają wyobraźnię gdy idzie o dobór win do potraw, unikają sztampy. Sędziowałem w MPS po raz trzeci czy czwarty i był to z pewnością najlepszy finał, w jakim brałem udział.
Po podliczeniu punktów wiedziałem też, że odczucia jakie miałem w trakcie oglądania zawodników na scenie potwierdziły się. Różnice były minimalne. Paweł Demianiuk zdobył 200,08 pkt, Paweł Białęcki 197,54, a Andrzej Strzelczyk 194,31. Można więc mówić o „prawie” remisie. Ja znalazłbym przyjemność w byciu obsługiwanym w restauracji przez każdego z finalistów.

PS. Tomasz Kolecki-Majewicz, triumfator trzech ostatnich edycji MPS oddał w tym roku pole kolegom i nie startował. Przygotowuje się do mistrzostw świata w Tokio w 2013 r.

88 win trafiło do ostatecznej selekcji tegorocznej finałowej degustacji Grand Prix Magazynu WINO. Wina degustowaliśmy 17 i 18 października w salonie Miele w Warszawie. Obok stałego składu panelu degustacyjnego Magazynu WINO w gronie oceniającym wina znaleźli się czołowi polscy sommelierzy oraz doświadczeni degustatorzy-blogerzy.

Wina prezentowane były tradycyjnie w dziewięciu kategoriach: musujące, różowe i słodkie oraz wina białe i czerwone w trzech kategoriach cenowych. Te w roku 2011 uległy zmianie – dotychczasowe kategorie: „do 30 zł”, „31-60 zł” i „ponad 60 zł” zastąpiliśmy kategoriami: „do 50 zł”, „51-100 zł” i „powyżej 100 zł”. Zmiana kategorii wynikła ze wzrostu kursu euro i podniesienia cen win, zwłaszcza w najniższej kategorii. Podnosząc widełki chcieliśmy uniknąć sytuacji z poprzednich lat, kiedy spora część win miała cenę zbliżoną do progu 30 zł. Zdarzało się, że już po ogłoszeniu wyników, zwłaszcza zaś po przedświątecznym okresie zakupowym ich ceny rosły przekraczając próg 30 zł. Uznaliśmy zatem, że dobrą granicą będzie bariera 10 euro ze skromnym zapasem. Poza tym 50 i 100 zł uznaliśmy za „progi psychologiczne” przy zakupach win.

W selekcji znalazły się dostępne na polskim rynku wina, które w ciągu ostatniego roku uzyskały najwyższe oceny w panelach degustacyjnych Magazynu WINO (numery od 6/2010 do 5/2011). Każdy ze stałych panelistów miał też prawo zgłoszenia tzw. jokerów, win, które nie pojawiły się na panelach, zostały jednak zdegustowane przez członków redakcji w innych okolicznościach, są dostępne na polskim rynku i wywarły na nas szczególne wrażenie.

Magazyn WINO nie rości sobie praw do organizowania w ramach Grand Prix konkursu na najlepsze wino dostępne na polskim rynku. Chcemy pokazywać w MW, a więc także w selekcji Grand Prix wina nie zawsze mainstreamowe, intrygujące, oryginalne, choć oczywiście nie tylko. Na nasze panele trafiają wina znajdujące się zarówno w szerokiej dystrybucji, będące się w ofercie największych polskich importerów, ale też niedużych firm importerskich proponujących polskim klientom swoją oryginalną, nierzadko autorską selekcję. Zadanie, jakie stawia sobie Magazyn WINO to prezentacja szerokiego obrazu świata winiarskiego i skłonienie naszych czytelników do sięgania po wina nieoczywiste. Nie oznacza to jednak, że ignorujemy to, co dzieje się w głównym nurcie światowego winiarstwa. Naczelnym kryterium pozostaje ostatecznie jakość win.

Wina degustowane były w ciemno – trzon redakcji, który przygotował selekcję wiedział, rzecz jasna, jakie wina zostały zakwalifikowane do finałowej degustacji, nie znał jednak kolejności w jakiej wina zostały podane. W każdej kategorii jurorzy oceniali od 8 do 11 win na raz (tzn. mieli przed sobą próbki wszystkich win startujących w danej kategorii). Jurorzy przyznawali trzem najlepszym winom w danej kategorii odpowiednio 3, 2 i 1 pkt. Punkty wszystkich jurorów mają tę samą wagę z zastrzeżeniem, że gdy wina otrzymują tę samą liczbę punktów wyższą pozycję uzyskuje wino, które zdobyło więcej punktów w ocenie stałego panelu degustacyjnego Magazynu WINO.

Ostateczne wyniki finałowej degustacji zostaną ogłoszone wieczorem 8 listopada 2011 r. w czasie Gali Grand Prix Magazynu WINO, która odbędzie się w tym roku w Fortecy przy ul. Zakroczymskiej 12 w Warszawie. Wina-finaliści prezentowane będą 9 listopada w tejże Fortecy w czasie degustacji Grand Prix obok win 30 zaproszonych wybitnych winiarzy z całej Europy. Serdecznie zapraszam.

Temat jest mało świąteczny, w dodatku nie dotyczy wina. Tak, lubię od czasu do czasu uraczyć podniebienie piwem. Z tym większą radością znalazłem kilka tygodni temu w swoim Carrefourze znakomite niepasteryzowane piwo Ciechan. Nie dość, że oryginalne, smaczne, spoza zaklętego kręgu korporacyjnych browarów to jeszcze, co okazało się przy kasie, w butelce zwrotnej. Mogłem zatem nie tylko radować się piwem, ale i mieć poczucie dobrze spełnionego ekoobowiązku. Skrzętnie przechowałem puste butelki, a przy okazji wielkopiątkowych zakupów postanowiłem zwrócić je w sklepie.

Na próżno szukałem na terenie supermarketu maszyny przyjmującej flaszki ? prostego urządzenia znanego z Niemiec, Czech, czy Austrii, stojącego nie tylko w wielkopowierzchniowych marketach, ale i w zwykłych osiedlowych sklepach. Pracownik grzecznie poinformował mnie, że skup prowadzony jest w Punkcie Obsługi Klienta. Tam też, już po zakupach poszedłem. Pani widząc 9 butelek na ladzie wyglądała na wyraźnie zaskoczoną. Rozpoczęła się skomplikowana procedura trwająca przynajmniej pięć minut. Oczywiście, na początku zostałem poproszony o paragon dokumentujący zakup piwa. Na to, jako wychowanek PRL-u, który sklepowe kurioza zna nie z filmów Barei, ale z własnego doświadczenia, byłem przygotowany. Na pytanie, co by było, gdybym kwitów nie przedstawił dowiedziałem się, że o zwrocie kaucji musiałbym zapomnieć. Kolejne kilka minut trwało odnotowanie w papierach faktu oddania dziewięciu pustych flaszek w marketowej ewidencji. W końcu zostałem poproszony o złożenie podpisu pod protokołem przyjęcia flaszek. No i dostałem swoje 4,50 pln.

Wiem, że procedura, której stałem się świadkiem nie była fragmentem wielkopostnej pokuty. Będę ją przechodził za każdym razem oddając butelki. Nie spocznę ? w imię dobrego smaku i ekologii. Mam tylko nadzieję, że rosnąca liczba klientów oddających butelki zwrotne w POK doprowadzi pracujące tam panie do szału, co poskutkuje zakupem opisanego wyżej urządzenia odbierającego szkło.

PS. W koszykach klientów naprawdę dużo wina. W co najmniej kilku widziałem sporo butelek w kolorze różowym. Idzie ku lepszemu!